vrijdag 20 oktober 2017

Weglopers en beenplakkers

Wij hebben twee heel verschillende kindjes. Meestal gaat dat zo, dus ook bij ons.

Marie is een beenplakker en hangt bijgevolg dus vaak aan mijn been. Soms doet ze dat om bescherming te zoeken tegen haar broer wanneer die wild om haar heen zit te springen, maar meestal wil ze gewoon alleen maar dichtbij mij zijn. In haar 16 maanden oude leventje voert mama zonder twijfel de boventoon. Ik geniet daar wel van moet ik zeggen. Maar het is ook niet altijd handig als je terwijl het eten moet maken, de was wil plooien of wat wil opruimen. Want zo'n baby aan je been, dat stapt niet zo gemakkelijk. Als ik haar op de grond zet in een ruimte met andere mensen, heb ik steevast een baby aan mijn been, want een beetje verlegen en onzeker, dus is mama de houvast. Maar zelfs als ze wat gewend is en op verkenning gaat, gebeurt alles wat ze doet op een rustige manier.

Aan mijn been plakken, dat heeft Emil nooit echt gedaan. Emil is een wegloper. Als peuter al was hij een wervelwind van zodra hij op de grond werd gezet. Weglopen deed hij sowieso, je wist alleen nooit in welke richting. Dicht bij mama en papa blijven was niet zijn prioriteit. Ondertussen is hij groot genoeg om hem alleen naar de speeltuin te sturen als we eens op restaurant gaan en is dat weglopen al geminderd, al zit het er nog steeds in. Op een onbewaakt moment kan het gebeuren dat je hem opeens de andere kant ziet uitrennen en hij zonder omkijken in een massa verdwijnt. Hem meenemen naar een kleding- of schoenenwinkel ontaardt sowieso in een kleuterjacht en geruzie en dient absoluut zoveel mogelijk vermeden te worden.

Het is dus even wennen aan zijn kalme zus, die we kunnen laten rondwandelen wanneer wij rustig een terrasje doen, want ze gaat nooit ver weg. Wat een verademing om niet meer alleen aan een tafeltje te moeten zitten terwijl manlief de achtervolging inzet op onze zoon. En wie weet leren ze nog van elkaar dat een beetje avontuur best leuk is, als je dat in de buurt van mama en papa beleeft.


maandag 9 oktober 2017

Uitstapje: het Mastenbos in Kapellen

Wandelen in het bos is het hele jaar door een prima idee als activiteit, maar in de herfst heeft een boswandeling toch net dat tikkeltje meer. De herfst is mijn favoriete seizoen, dus ik leef dan helemaal op. Terug mijn laarsjes kunnen dragen, geen blote benen meer, de geur van de verwarming die terug opspringt, het verkleuren van de bomen, pompoenen en dekentjes in de zetel. Heerlijk! Ja, ik ben een herfstmeisje.

Afgelopen weekend hadden we met vrienden (ook al zo'n herfstmensen) afgesproken om te gaan wandelen in het Mastenbos in Kapellen. Onze kleine jongens moesten nodig gelucht worden.

Speciaal aan het Mastenbos is dat het bezaaid ligt met bunkers en loopgraven. Die dateren nog uit de Eerste Wereldoorlog, toen het Duitse leger hier een (nooit gebruikte) verdedigingslinie optrok tegen onze neutrale vrienden uit Nederland. In het Mastenbos zijn twee uitgestippelde wandelingen die je kan volgen (eentje van 3,3 km en eentje van 5,5 km). De liefhebber kan ook nog kiezen voor het Loopgravenpad, dat je langsheen alle bunkers leidt (met infoborden en al).

Wij kozen voor de korte wandeling van 3,3 km, want wij voorzagen al dat onze jongens sowieso het dubbele zouden afleggen door al eens vooruit te lopen en dan weer terug of door opeens het bos in de duiken tegen hoge snelheid.

Toen we aan de wandeling begonnen verzuchtten we tegen elkaar hoe fijn het wel niet was, zo in de herfst in het bos, en dat het zo leuk is om dan op paddestoelenjacht te gaan. Maar zo jammer dat je zo zelden die prachtige vliegenzwam tegenkwam. Ja, dat zie je echt niet zo vaak hoor.
Bleek dat het Mastenbos dus vol staat met vliegenzwammen. Telkens we er eentje zagen riepen we in koor "Daar is er nog eentje!" en ook "Niet aankomen jongens!", want "gevaarlijk" en "straks is die kabouter heel droevig als zijn huisje kapot is."

Onze jongens waren in ieder geval genoeg gekalmeerd en uitgerend om ze daarna nog mee op restaurant te nemen. Missie geslaagd.

maandag 2 oktober 2017

De e-reader, mijn nieuwe beste vriend

De e-reader heeft intussen al enkele jaren geleden zijn intrede gemaakt, maar ik was er nooit een voorstander van. Er gaat toch niets boven het gevoel van een écht boek, dat je kan aanraken, kan doorbladeren, kan ruiken. Elk boek ziet er anders uit, heeft andere afmetingen, voelt anders in je hand en dat allemaal draagt mee bij tot de leeservaring. Een e-reader? Nee, dat was niets voor mij.

Mijn werkgever, zijnde uitgerekend een uitgeverij van papieren boeken, gaf ons in december 2014 een Tolino cadeau (de e-reader van Standaard Boekhandel). Leuk cadeau dacht ik toen, maar de Tolino verdween bovenaan in de boekenkast. Want pff, ik zou toch geen verraad plegen aan het papieren boek zeker?!


Tot anderhalve maand geleden, toen mijn beste vriendin op bezoek was. Zij leest al wel geruime tijd op haar Tolino (ook een cadeautje van háár werkgever) en ze wist me te overtuigen om het toch eens te proberen. Ik maakte dus een profiel aan op de website van Standaard Boekhandel en kocht diezelfde avond nog mijn eerste e-book: 'Belgravia' van Julian Fellowes. Een week later had ik het boek (dat overigens niet bijster goed was) uit. Wow. Het was zeker al jaren geleden dat ik een boek van 400 blz. uitlas op een week tijd.

Sinds begin dit jaar ging een boek lezen met twee (jonge) kinderen in huis me al iets beter af en kon ik in het voorjaar eindelijk het boek uitlezen waar ik vorige zomer in was begonnen. Ik vond dat al een hele prestatie. Daarna volgden nog een boek of twee en was mijn leesdrang weer aangewakkerd. Maar door mijn Tolino, die vanaf die eerste dag nooit meer ver van mijn zijde is geweken, ben ik pas weer echt aan het lezen geslagen.

Mis ik het gevoel van een echt boek? Misschien een beetje, maar niet echt. Ik dacht zelfs dat van zodra de nieuwigheid eraf was ik vast wel weer zou overschakelen naar een papieren boek, maar voorlopig zit dat er nog niet meteen in. Mijn e-reader ligt te goed in mijn hand, de e-books zijn goedkoper, ik kan hem makkelijk overal mee naartoe nemen, ik kan in het donker of het schemer lezen als dat moet, waardoor ik al eens vaker mijn e-reader erbij neem als de tv door iemand anders wordt ingepalmd. Ik lees gewoon meer door de e-reader en dat alleen al maakt van hem mijn beste maatje.

vrijdag 8 september 2017

Mijn tips voor een geslaagd weekmenu

Je kent dat wel, je komt thuis van je werk en je hebt honger. Je kinderen nog meer. Die staan zelfs meteen in de keuken om te zien wat daar allemaal al te rapen valt. Straks moeten ze nog in bad en je moet zelf nog in de douche, boterhammen maken voor school voor de dag nadien, nog even een wasje insteken en je wil toch nog graag dat ene programma zien en als het kan nog wat lezen voor het slapengaan. Dan wil je dat het avondeten snel en vlot op tafel staat, zonder eerst nog langs de winkel te moeten passeren en jezelf te pijnigen met de vraag "Wat gaan we vanavond eten?".

Zo is dat toch bij ons.

Daarom hebben wij sinds een paar jaar een weekmenu en ik kan niet meer zonder. Serieus. Ik ga één keer per week naar de winkel om alle inkopen te doen voor de week erna. Tenzij ik iets vergeten ben of voor een bepaald gerecht verse ingrediënten nodig heb, dan loop ik tijdens de middagpauze even tot bij Albert in de buurt.

Zaterdagochtend is mijn weekmenumoment. De kinderen houden zich dan in meer of mindere mate in stilte bezig, ik drink een koffie en maak mijn menu (van zaterdag tot vrijdag) en mijn boodschappenlijstje voor de winkel. Zet u er even bij en dan geef ik u wat tips. Wil je ook graag een koffie?


Vlees in het begin, vegetarisch op het einde
Een menu een week op voorhand maken, dat is ook rekening houden met de versheid van je ingrediënten. Je kan namelijk niet op zaterdag al gehakt kopen voor de donderdag nadien, want tegen dan wil je dat niet meer opeten. Daarom plan ik onze vleesgerechten altijd in in het begin van de week. De tweede helft van de week eten we dus vaak vegetarisch, of eten we vis uit de diepvriezer. Of een lasagne waar je zelf niets meer aan moet doen, behalve hem in de oven schuiven.

Hou een receptenlogboek bij
Doorheen de jaren ben ik recepten beginnen opschrijven in een notitieboek. Meestal haal ik mijn inspiratie online en die recepten kan je makkelijk op je Pinterest zwieren, maar met recepten uit tijdschriften of lekkere gerechten die je bij een vriendin at, ligt dat nogal moeilijk. Vandaar dat schriftje dus. Ik schrijf er soms ook commentaren bij voor mijn toekomstige zelf (slecht geheugen, weet je wel): "jammie" is een goed teken, "niet lekker" dan weer niet.

Maar ik zou niets zijn zonder mijn apps. Op Pinterest heb ik een bord met allerlei recepten ter inspiratie. In Evernote hou ik een lijstje bij van alle geslaagde gerechten die we al aten. Dat lijstje neem ik er sowieso altijd standaard bij bij het opstellen van een weekmenu, want de inspiratie is soms moeilijk te vinden. Ik heb er ook niet altijd de goesting voor om nieuwe recepten uit te proberen, dus een lijstje met wat al werkte in het verleden, is voor mij onmisbaar. Neem er gerust een paar kookboeken bij op momenten dat je wel eens iets nieuws wil proberen.

Gun jezelf een joker
Er is altijd (minstens) één dag per week waarop we allebei doodmoe thuis komen, geen zin hebben om te beginnen koken (of geen zin hebben in de opkuis achteraf), waarop we naar elkaar kijken tot één van ons zegt, "Frituur?". Dat is de jokerdag. Ik plan er elke week eentje in, meestal op donderdag. Weg de illusie dat het hebben van een weekmenu garant staat voor evenwichtige, gevarieerde en gezonde voeding. Laat de frietjes, nasi goreng en pizza maar komen! 

Maak een boodschappenlijstje
Wunderlist, nog zo'n geweldige uitvinding, gebruik ik voor het boodschappenlijstje. In de winkel loop ik het liefst rond met een papiertje waarop ik alles kan doorkrabben. Maar het lijstje op Wunderlist gebruik ik wel als ik boven in de badkamer sta en merk dat de handzeep bijna op is. Of als ik me op het werk opeens herinner dat ik nog babydoekjes moet kopen. Wat op de Wunderlist staat, wordt als eerste op het boodschappenlijstje geschreven en nadien aangevuld met alle nodige ingrediënten voor het weekmenu.
Winkelen met een boodschappenlijstje voorkomt ook dat je met te veel thuiskomt dat je eigenlijk niet nodig hebt, of met minder dan je eigenlijk wél nodig hebt. Soit, iedereen winkelt toch met een lijstje, ik moet u dat niet vertellen.

Wees flexibel
Zoals dat gaat op meerdere vlakken, als je jezelf te veel druk oplegt, ligt mislukking al gauw op de loer. Een weekmenu is geen geschreven wet, dus je kan de gerechten doorheen de week gerust wat van plaats wisselen als je dat beter uitkomt. Bij ons gebeurt dat zowat elke week.
Als wij een vaag geplande avondactiviteit hebben waarbij de kans bestaat dat we niet thuis zullen eten, voorzie ik een gerecht dat lang houdbaar is (en dus kan worden vooruitgeschoven) of dat ik vanuit de diepvriezer kan bereiden en dus kan laten zitten. Fishsticks met spinaziepuree bijvoorbeeld. Ook altijd een hit bij de kindjes trouwens.

Hang het menu op de ijskast
Of op een andere voor iedereen zichtbare plek in de keuken. Zodat niemand (behalve de kinderen dan misschien) aan jou komt vragen wat er op het menu staat. Ik duid doorheen de week ook aan, met pijltjes, wanneer er iets van plaats verandert. Of ik zie ook duidelijker wanneer ik s'avonds iets moet voorbereiden voor de dag nadien: (koude) tabouleh maken bijvoorbeeld of vis uit de diepvries halen om te laten ontdooien.

Ah ja, mijn weekmenu schrijf ik nu neer op de handige en overzichtelijke jaarkalender van Mme Zsa Zsa, die je kan downloaden en afprinten. Er is zelfs een Facebookpagina voor als je wat extra inspiratie zoekt.

Maak jij al een weekmenu en wat zijn jouw ultieme spelregels hierbij?

dinsdag 29 augustus 2017

Onze mooiste kinderboeken van het moment

Boeken zijn al zolang ik me kan herinneren een deel van mijn leven. Mijn geheugen is een zeef, maar de bibliotheekbezoeken, hoe nerdy het ook mag klinken, die herinner ik me nog. Toen ik klein was, samen met mijn mama naar de jeugdbibliotheek en toen ik wat ouder was, alleen met de fiets om te gaan snuisteren bij de volwassenen. Toen ik bij elk bezoek steevast vijf boeken mee naar huis nam, die drie weken later allemaal gelezen waren. Ach, wat een tijden!

Sinds ik kinderen heb is de liefde voor het kinderboek er bijgekomen (en lees ik geen vijf boeken meer op drie weken tijd ...). Er zijn zoveel geweldig mooie prentenboeken op de markt, die een honger kweken die nooit gestild kan worden. Een honger die ik bij mijn eigen kinderen ook probeer aan te wakkeren en voorlopig lukt dat vrij goed. De collectie kartonnen woordenboekjes wordt nu ook al door Marie vakkundig uit de boekenkast gezwaaid en regelmatig betrap ik haar erop dat ze rustig aan het bladeren is. Komt goed.

Voor Emil zoek ik nu vooral naar mooie prentenboeken met niet al te veel tekst, zodat we niet te lang bij dezelfde prent moeten blijven hangen. Liefst ook geen te lange verhalen, waarbij hij halverwege toch besluit dat hij liever nog wat met de auto's wil gaan spelen. Of prentenboeken die ook nog veel aan de verbeelding overlaten, zodat we het verhaal in onze eigen woorden kunnen vertellen of gewoon wat kunnen wijzen.

Dus, wat zijn onze favoriete kinderboeken op dit moment? Ik selecteerde er een paar die het vaakst uit de kast worden gehaald.

1. De leeuw in de muis (Rachel Bright & Jim Field, Gottmer)

'De leeuw in de muis' gaat over een leeuw en een muis. Dat had ik je niet moeten vertellen. Het is een verhaal over dat er in ieder van ons zowel een moedige leeuw als een bange muis woont en dat het niet uitmaakt hoe we er langs de buitenkant uitzien. Een kleine muis is stiekem jaloers op de sterke leeuw die altijd en overal in de belangstelling staat. Maar hij blijft niet bij de pakken zitten en besluit aan de leeuw te gaan vragen hoe hij ook zo luid kan leren grommen. De leeuw blijkt echter niet zo stoer als hij eruit ziet.

Als de prachtige tekeningen je niet kunnen vermaken, dan zal de mooie gekruiste rijm het wel zijn, waardoor je kind de zinnen kan afmaken, dat is behoorlijk ... Juist ja.


2. Dierenwereld (Hanako Clulow, Veltman Uitgevers)

In dit boek leert je kind welke dieren wonen in het bos, op de savanne, op de noordpool, in de vijver ... Per dier of boom staat er wat meer uitleg waar je over kan vertellen. Op oudere leeftijd kunnen kinderen zelf al lezend op ontdekking gaan. Leuk is ook telkens het flapje waardoor je ook ín de grot, of ónder het water kan piepen. Ik leer er zelf ook van bij, want wist jij bijvoorbeeld dat een ijsbeer een zwarte huid heeft onder zijn witte vacht? Ik wel (nu).

Dit boek leent zich ook uitstekend voor het vertellen van wat anekdotes. Zo vertelde ik Emil dat ik en zijn papa al eens een vleermuis in het echt hadden gezien in een fort. Dat moet een behoorlijke indruk op hem hebben gemaakt, want hij herhaalt dat straffe verhaal geregeld aan wie het maar wil horen.

Gezellige tekeningen waarop heel wat te zien is en een vracht aan leuke weetjes. Met dit boek kan je zwaar scoren tijdens de 'waarom'-fase van je kleuter.



3. De leeuw en het vogeltje (Marianne Dubuc, Querido)


Eén van mijn persoonlijke favorieten! Er staan maar enkele zinnen in 'De leeuw en het vogeltje', maar de tekeningen spreken voor zich. De eerste keren dat ik dit boek voorlas kreeg ik telkens een krop in de keel, zo ontroerend. Een leeuw in salopet woont in een gezellig huisje en gaat rustig zijn gang. Hij werkt wat in de tuin, leest een boek, vist op de vijver ... het goeie leven. Op een dag landt er een gewond vogeltje in zijn buurt en leeuw beslist dat het vogeltje bij hem mag blijven. Ze overwinteren samen terwijl het sneeuwtapijt buiten dikker en dikker wordt. Maar in de lente begint het bij het vogeltje weer te kriebelen om te vertrekken. Droefnis alom. Of toch niet?

Zo mooi.


4. Tiny (Gijs Haag & Marcel Marlier, Casterman)

Een Belgische reeks waar we, vind ik, trots op mogen zijn. In de wereld van Tiny is alles regenbogen en zonneschijn en het is net door dat romantische idealisme dat ik de boeken zo mooi vind. Het is een ideale wereld vol gezelligheid en mooie kleren. Als kind had ik zelf een uitgebreide Tiny-collectie, die ik nu ook beetje bij beetje aan het aanleggen ben voor Marie. Dankzij Tiny leerde ik zelf gebakken bokes maken in 'Tiny leert koken'. Ik vond Tiny vroeger altijd meer iets voor meisjes, maar ook Emil vindt Tiny leuk, want hij haalt ze vaak zelf uit de kast. Genderneutraliteit en zo, weet je wel.


Als Emil zelf een boek mag kiezen, zoals onlangs toen we samen in de boekenwinkel waren, kiest hij ook wel eens voor een ietwat ander genre. En laat me het boek daarna hardop lezen in de tram naar huis. Ook leuk uiteraard ...

maandag 21 augustus 2017

Uitstapje: kasteelfeesten in Horst

Vorige week brachten we een bezoekje aan de Rode Ridder in zijn kasteel in Horst. Vorig jaar waren we ook al eens bij hem langs geweest en mochten we zelfs rondlopen in zijn huis. Dit jaar had hij, denk ik, betere dingen te doen, want hij was niet thuis en zijn kasteel was gesloten (misschien was zijn poetsvrouw net bezig). Gelukkig had hij wel weer allerlei ridderlijke activiteiten in zijn hof voorzien.

Zoals daar zijn:
  • Toernooien tussen ridders en een vogelshow met roofvogels.
  • Kraampjes met mede, kazen, worsten en lolly's (want naar 't schijnt waren de ridders vroeger daar zot van).
  • Een avonturenland voor de schildknapen met een hindernissenparcours, een theatervoorstelling, een blotevoetenpad en lessen in speerwerpen.
Er was ook een heks die een toverdrank had gebrouwen waardoor stoute kinderen een kikker zouden worden. Toen Emil dat hoorde tijdens het aanschuiven besloot hij het zekere voor het onzekere te nemen en verwijderde zich subtiel onder de boodschap "Ik wil niet in een kikker veranderen."

Dus lieten we de toverdrank voor wat het was en besloten nog wat te investeren in zijn riddertenue. Vorig jaar wist hij al een zwaard en een schild te bemachtigen. Dit jaar kwam daar nog een helm bij. Een helm die hij beter had gedragen toen hij daarna met zijn zwaard op zijn hoofd sloeg. Naar ik heb horen vertellen gebeurt dat de beste ridders wel eens...

Marie keek, zag dat het goed was en ontdekte pas bij het naar huis gaan dat we haar versierd hadden als jonkvrouw.

Johan, wij komen volgend jaar nog eens terug! Zet de mede al maar koud.








maandag 7 augustus 2017

Het empathisch vermogen van mijn zoon

"Mama, ben je al beter?" Een vinger prikt in mijn wang.
Ik lig in bed, want ik heb buikgriep. Een virusje dat ik overkreeg van de dochter. Cadeautje uit de crèche.
"Nee, mama is nog ziek. Ik moet rusten. Laat me maar even."
"Ik ga bij jou slapen," zegt hij.
"Ok, maar dan moet je wel een pamper aandoen hoor."
Ik hoor voetstapjes naar de badkamer, gemoffel aan de commode en het geluid van een pamperbroekje dat wordt aangedaan. Hij kruipt terug bij me in bed. Hij woelt en prikt me nog wat meer.
"Gaan we slapen?", vraag ik.
"Nee, ik ben niet moe."
Zucht.
"Ga dan maar terug naar beneden."
"Ik wil aardbeien eten. En ook een chocolaatje."

Het empathisch vermogen van mijn zoon? Er is nog werk aan de winkel ...